Η υποκρισία Σπίρτζη και η Αττική Οδός

Ημερίδα με θέμα «Και Αρχαία και Μετρό» της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης και της ΑΤΤΙΚΟ Μετρό Α.Ε. με σκοπό την ενημέρωση του κοινού για τα αρχαιολογικά ευρήματα, τα οποία έχουν αποκαλυφθεί στους σταθμούς του Μετρό, αλλά και για την πορεία των κατασκευαστικών εργασιών παρουσία του προέδρου της Αττικό Μετρό Γιάννη Μυλόπουλου, της Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού, κας Λυδίας Κονιόρδου και του Υπουργού Υποδομών Χρήστου Σπίρτζη, Μουσείο Αρχαίας Αγοράς, Θεσσαλονίκη, 23 Φεβρουαρίου 2018.

Παρακολουθούμε το τελευταίο διάστημα την σύγκρουση των υπευθύνων της Αττικής Οδού με τον υπουργό Σπίρτζη με αφορμή την αύξηση των διοδίων. Οι ανακοινώσεις και οι δηλώσεις εκατέρωθεν πάνε κι έρχονται. Και έρχονται να καταδείξουν πέρα από το φαινόμενο της υποκρισίας και την καχυποψία που υπήρχε και υπάρχει αλλά και το ότι οι δυο πλευρές άλλα είχαν στο μυαλό τους εδώ και καιρό, άλλα έλεγαν και άλλα συζητούσαν! Γιατί πριν πλακωθούν Σπίρτζης και μέτοχοι της Αττικής Οδού ήταν φιλαράκια! Και συζητούσαν για την επέκταση της σύμβασης με χρονική παράταση από την οποία ο Σπίρτζης προσδοκούσε να μειωθούν διόδια συγκεκριμένων περιοχών που θα τους παρείχαν πελατειακό και εκλογικό όφελος. Από την άλλη οι εργολάβοι μέσα από την συζήτηση με τον Σπίρτζη προσδοκούσαν να αναλάβουν απευθείας τις επεκτάσεις της Αττικής Οδού με παράταση της σύμβασης η οποία πέραν των άλλων θα τους βοηθούσε ουσιαστικά στην αναδιάρθρωση του δανεισμού τους. Και φυσικά θα μείωναν τα διόδια σε κάποια συγκεκριμένα σημεία ως αντάλλαγμα για το δώρο Σπίρτζη. Βλέποντας βεβαίως ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ καταρρέει και η εκλογική ήττα προμηνύεται αντί για μείωση έσπευσαν σε αύξηση των διοδίων. Κάτι για το οποίο είχαν το δικαίωμα να πράξουν βάσει της σύμβασης. Και υποστηρίζουν ακόμη ότι ενώ θα έπρεπε τα κεφάλαιά τους να έχουν απόδοση 13% ετησίως είχαν… μόλις 7%. Απλά ξεχνάνε να επισημάνουν πρώτον ότι μια απόδοση 7% στην Ελλάδα της κρίσης και της κατάρρευσης των πάντων ήταν πολύ σημαντική πέραν πάσης αμφιβολίας. Και επίσης λησμονούν να σημειώσουν το περίφημο ζήτημα της συντήρησης του αυτοκινητοδρόμου. Πόσο κοστίζει δηλαδή η συντήρηση της Αττικής Οδού, πώς δικαιολογείται, ποιοι την ελέγχουν, τι κάνουν για αυτό οι τράπεζες και η πολιτεία. Βεβαίως η υποκρισία Σπίρτζη συνίσταται στο ότι όλα αυτά τα γνώριζε και σπεύδει εκ των υστέρων να τα αναδείξει μολονότι οι πάντες γνωρίζουν ότι μίλαγε με τους εργολάβους και διαπραγματευόταν την απευθείας ανάθεση των επεκτάσεων της Αττική Οδού με παράταση της χρονικής διάρκειας της σύμβασης παραχώρησης.