Ξέφραγο αμπέλι ήταν το λιμάνι της Θεσσαλονίκης

Ξέφραγο αμπέλι ήταν το λιμάνι της Θεσσαλονίκης όπως προκύπτει από την έρευνα του Εσωτερικών Υποθέσεων, με δραστηριότητα που φτάνει έως το μακρινό 2011.

Τέσσερις εφοπλιστές με χειροπέδες. Μαζί τους, έξι πλοηγοί που προφανώς τέθηκαν σε διαθεσιμότητα. Και μαζί τους, καμία δεκαριά άλλοι εμπλεκόμενοι σύμφωνα με τη δικογραφία.

Ασφυξία επικρατεί πλέον στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης μετά τις δραματικές εξελίξεις που αφορούν την ηχηρή υπόθεση δωροδοκίας που αποκαλύφθηκε και φαίνεται να έχει σοβαρές ουρές. Κύκλοι συνδεόμενοι επαγγελματικά με το Λιμάνι της Θεσσαλονίκης, έχοντας βαθεια και πολύχρονη γνώση των πράγματων απλώς απορούν. Όταν δεν καγχάζουν…

«Όλα όσα βγήκαν, είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου…», λένε χαρακτηριστικά.

Το Λιμάνι της Θεσσαλονίκης έχει διάφορους «σκελετούς στις ντουλάπες». Καταρχάς, μια μακριά παράδοση λαθρεμπορίας από το πολύ μακρινό παρελθόν. Στην αντίληψη όσων μιλήσαν για ένα μικρό ρεπορτάζ, το Λιμάνι αποτελεί ως και σήμερα εάν αυτόνομο βασίλειο. Θύλακα ανομίας, το χαρακτήρισε εάν συνταξιούχο πια στέλεχος. Το ερώτημα που προκύπτει μετα από τον πρώτο θόρυβο για την οργανωμένη διαπλοκή και τις συντονισμένες μίζες, είναι απλό: όλοι αυτοί έδρασαν χωρίς να ξέρουν τίποτα από το 2011  και μετα, οι επικεφαλής του ΟΛΘ και τα διευθυντικά στελέχη του; Πολύ συγκεκριμένα πρόσωπα, δηλαδή. Καταρχάς, Πρόεδροι και διευθύνοντες σύμβουλοι της τελευταίας επταετίας.

Κατά καιρούς, ακούγονταν στο Λιμάνι μισόλογα και καταγγελίες υποβάλλονταν που -με έναν περίεργο (;) τρόπο- δεν έφθαναν ποτέ στον ανακριτή-ποσό μάλλον στις δικαστικές αίθουσες…Λέγεται πάντως, χωρίς να διαψεύδεται, πως τόσο ο όγκος των χρήματων που διακινούνταν, όσο κυρίως των απειλών, λειτούργησε αποτρεπτικά. Μάλιστα, σε μια σχετικά πρόσφατη υπόθεση λαθρεμπορίας τσιγάρων με βαρύτατη ζημία σε βάρος του -δημοσίου τότε- ΟΛΘ με πρόστιμο ύψους τρεισήμισι εκατομμυρίων ευρώ, δεν αποδόθηκε ποτέ δικαιοσύνη. Παρότι, αρχικά εμπλέκονταν στη δικογραφία αρκετά σημαντικά -σήμερα ακόμη εν ενεργεία- στελέχη του Λιμανιού, με έναν «μαγικό» τρόπο αθωωθήκαν όλοι. Ένας μόνο κατηγορούμενος (που ομολόγησε κιόλας) υπέστη την εξοντωτική τιμωρία της παρακράτησης τριάντα (30) ημέρων αποδοχών από τη μισθοδοσία του!

Απίστευτα πράγματα.

Στην τρέχουσα περίπτωση του «οργίου μίζας και δωροδοκίας», δεν ίδρωσε το αυτί κανενός. Λες και όλα αυτά συν έβαιναν μακριά από το πολυσύχναστο Λιμάνι, που υποχρεούται μάλιστα κατά νομό να εφαρμόζει συγκεκριμένους και αυστηρούς κανονισμούς ασφάλειας. Σαν να μην υπάρχουν -τουλάχιστον- σοβαρότατες υπηρεσιακές ευθύνες που αντανακλούν σε συγκεκριμένα ηγετικά στελέχη. Αντ’ αυτού, με έκπληξη είδαμε τον νυν πρόεδρο και διευθύνοντα σύμβουλο του ΟΛΘ, κ. Σωτήριο Θεοφάνη να ευχαριστεί δημόσια «το υπουργείο Ναυτιλίας και τις Αρχές για τη βοήθεια τους στα προβλήματα του Λιμανιού». Ο κ. Θεοφάνης, (που έχει διατελέσει στο παρελθόν πρόεδρος τόσο του δημόσιου ΟΛΘ, όσο και του ΟΛΠ), έχει κατηγορηθεί για διοικητικές ατασθαλίες κατά τη διάρκεια της τότε θητείας του στον Πειραιά, τα περίφημα «σαρανταπενταρια», το σπάσιμο δηλαδή δημοσίων διαγωνισμών μέσω απευθείας αναθέσεων σε ημέτερες εταιρείες. Πρόκειται για μια δικαστική υπόθεση, για την οποία μαθαίνουμε πως δεν έχει ακόμα τελεσιδικήσει. Ας πούμε, πως το εμπειρότατο στέλεχος τότε «δεν γνώριζε»…Τώρα; Ούτε τώρα, ξέρει κάτι για τα έκτροπα με τους πλοηγούς; Δεν του έχουν αναφέρει ποτέ τίποτα οι υπάλληλοι αλλά και τα διευθυντικά στελέχη του ΟΛΘ για όλα αυτά. Δεδομένου πως ο θόρυβος αντί να κοπάσει, μεγαλώνει, φαίνεται πως ανακριτής και εισαγγελέας έχουν πολύ και επίπονη δουλειά μπροστά τους…

Αρκεί να αποφασίσουν να ξύσουν κάτω από την επιφάνεια.